 |
Stoppen
Persoonlijk
|
25 November 2007 | 13:28:01
|
Misschien een plotseling logje, maar ik heb besloten om te stoppen met mijn weblog. Ik merk al een hele tijd dat het meer een verplichting voelt dan dat het opluchtend werkt. Dat is natuurlijk helemaal niet de bedoeling van mijn weblog. Ik heb er heel veel aan gehad, maar ik merk dat ik het nu niet meer zo nodig heb. Ik vind het wel super om op deze manier jullie hebben te leren kennen. Dat is heel waardevol voor mij. Maar ik denk dat ik de meeste contacten die ik met jullie heb ook naast weblog kan behouden. Mijn brievenbus staat open, mijn mailbox ook en sms-en mag ook altijd! Ik wil jullie allemaal bedanken voor al jullie reacties! Al jullie aanmoedigingen, al jullie steun... Het heeft er mede voor gezorgd dat ik nu zo ver ben gekomen. En wat ik jullie mee wil geven: geef nooit op! Je bent je vaak niet bewust van de krachten in je, maar ze zijn er echt. En wat ik in mijn vorige logje ook heb gezegd: ook al lijkt alles soms zo uitzichtloos en ben je al járen aan het knokken, eens zal het echt beter gaan! Daar ben ik van overtuigd. Volhouden en vechten, dat is het belangrijkste. En jullie kunnen dat stuk voor stuk. En even terugzakken mag... Je kan bijna niet vooruit gaan zonder ook achteruit te gaan.
Ik wil jullie zo veel meesturen, maar weet het niet zo goed... Echt heeeeeeeeeeeeeel veel knuffeltjes van mij! En warmte, succes, geluk, kracht, roosjes, moed, doorzettingvermogen, engeltjes, en ga zo maar door! Jullie zijn allemaal schatjes en hebben het allemaal verdiend!
Nog een paar mensen apart:
Stéphanie, ik ken je al mijn hele leven en zal ons contact nog voor de rest van mijn leven door willen zetten. Je bent echt een schat van een meid! Bedankt voor je steun en je begrip! Zeker afgelopen jaar... Het heeft heel veel voor me betekend en ik zie je eigenlijk als mijn beste vriendin! Maar vergeet jezelf niet he? Je kan ook altijd bij mij terecht! En jij komt er ook wel! Maar ik spreek je nog wel, via sms, e-mail, hyves... of wat dan ook.
Clemens, jou ken ik ondertussen ook al een poosje en vooral de laatste tijd heb ik met jou nog het meeste contact. Via de post welteverstaan :P Maar dat vond/vind ik echt heel fijn. Bedankt voor al je trouwe reacties, al je kaartjes/brieven, al je bemoedigingen, enzovoort. Maar die kaartjes over en weer zetten we gewoon door he?
Tearsinme: ik weet ondertussen niet meer hoe ik je hier op weblog moet noemen, maar je begrijp wel dat ik jou bedoel. Ik zie jou samen met Imara als mijn beste internetvriendinnen. Ik wil je nog steeds echt graag een keer in het echt ontmoeten. Misschien als ik straks in Nijmegen woon...? (Maar jij moet het ook willen hoor.) Je bent echt een superlieve meid en ik heb keer op keer bewondering voor je trouwe en nuttige reacties. Al was het maar een kort krabbeltje, het was toch een reactie en betekende daardoor heel veel. Bedankt daarvoor! Ik hoop dat jij ook gewoon zal doorzetten. En hoe moeilijk alles ook is en hoe vaak je jezelf misschien ook nog tegenkomt, jij komt er ook wel! Daar ben ik van overtuigd! Dat heb je btw ook dubbel en dwars verdiend! En zullen we via de mail oid nog contact houden...? Don't wanna lose you!
Imara: De laatste paar maanden hebben we wat minder contact, maar dat maakt niet uit. Ik zie je nog steeds als beste internetvriendin... samen met Tearsinme. Jij hebt al heel veel bereikt (respect!) en heb nog weg te gaan, maar jij zal er ook komen! Ik wil je zoveel zeggen, maar weet het niet zo goed nu. Maar ik wil echt zeggen dat ik trots op je bent! Dat je ondanks je al zolang in de hulpverlening zit toch nog steeds zo doorzet... En dat je nu al zover vooruit ben gegaan! Echt! Houd vol meis! En ik hoop met jou ook contact te blijven houden via mail en/of hyves. En misschien ook weer eens een keertje meeten?
Joyce: Ik weet even niet zo snel meet je nieuwe internetnaam, maar ik hoop dat je het niet erg vind dat ik je even bij deze naam noem... Bedankt ook voor al je trouwe reacties en je bemoedigingen. De laatste tijd ook wat minder contact, maar we hebben nog steeds contact. Dat vind ik echt leuk/fijn en dat wil ik ook zo houden! Ook jij: houd vol! Je komt er ook wel! Succes verder! En we houden contact ;)
|
|
|
|
|
Veel vooruitgang!
Persoonlijk
|
11 November 2007 | 16:44:08
|
Even snel weer een logje. Ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven en ik merk dat ik ook niet zo veel meer de behoefte heb om te schrijven. Dat is met andere dingen vergelijkbaar die ik de laatste tijd ook merk. Zo merk ik dat ik ook helemaal niet zo erg meer de behoefte heb om een gesprekje met een socio te hebben. Dit alles komt denk ik allemaal voort uit dat het wel goed met me gaat. Want ja, het gaat goed. Ik ben positiever geworden, ik ben rustiger, bijna niet meer angstig (alleen in het weekend), kan weer van dingen genieten, heb mezelf goed onder controle en zo kan ik nog wel meer dingen noemen. Wat ook heel raar voelt: ik heb in de Vi*erspr*ng al een aantal weken helemaal geen automutilatiedrang gehad. Het is zelfs zo dat ik me bijna niet meer kan voorstellen dat ik daar zou automutileren. Het mooiste is nog: het niet-automutileren kost me daar absoluut geen moeite. Dagen gaan voorbij zonder dat ik er ook maar even aan denk. Dit voelt zo raar, omdat ik eigenlijk al jarenlang dag in, dag uit tegen automutilatie moet vechten. Ik had ook nooit gedacht dat het ook zo kon gaan zoals het nu gaat. Ik vind het echt geweldig, al moet ik zeggen dat het soms wel raar voelt.
Alleen thuis is het nog moeilijk. Dan bedoel ik eigenlijk meer de nachten. Ik ben nog steeds aan het oefenen met het doorbrengen van nachten samen met mijn broer in één huis. Dat levert nog wel heel veel spanning op en ik schiet dan vaak terug in herinneringen. Maar ook hierbij merk ik verbetering. Het lukt me namelijk wel om me in bedwang te houden. Ik hoop dat dit in de loop van de tijd ook steeds beter zal gaan.
Verder ben ik twee weken terug kassier geworden en vorige week ook groepsvertegenwoordiger. Het VSC-zijn koste me eerder veel energie, maar de twee taken die ik nu heb, gaan me goed af. Ik kan het makkelijk behappen en ik vind het zelfs leuk! (Al moet ik zeggen dat ik me soms echt kan irriteren aan mensen, maar eigenlijk is dat ook juist goed. Want eerder mocht ik niet eens iets van irritatie voelen.)
Ik moet er nu weer vandoor, maar het gaat dus allemaal wel goed hier. Ik hoop oprecht dat degenen die in de put zitten ook zover gaan komen als ik. Ik had een jaar geleden nog weinig vertrouwen in dat het echt wel beter kon gaan, maar nu ondervind ik zelf dat het dus écht kan! Dus houd vol! Vecht er voor! Hoe uitzichtloos het leven soms lijkt, het kan echt allemaal beter worden!
En ik denk aan jullie! Ik ben nu weer bezig om weer wat kaartjes te versturen. Ik zit bijna niet achter de computer, maar de ouderwetse briefpost werkt prima voor mij. Bovendien vind ik dat veel leuker :p
(((knuffeltje))) voor jullie allemaal! En een roosje speciaal voor Clemens  |
|
|
|
Eventjes
|
04 November 2007 | 19:30:51
|
Ik had net een logje geschreven, maar mijn internetverbinding viel voor de zoveelste keer dit weekend uit! Dus pats boem, weg logje. Ik heb een best moeilijk weekend en ik heb nu al helemaal geen puf om nóg een keer het logje te schrijven. Maar het gaat op zich wel ok hoor!
Ik denk aan jullie allemaal! Dank jullie wel voor al jullie reacties op mijn blog! Jullie zijn stuk voor stuk schatten! 
|
|
|
|
Paardenproject
Persoonlijk
|
27 Oktober 2007 | 20:17:18
|
Weer een logje van mij! Sorry dat er vorig week geen bericht van mij verscheen, maar het ging even niet zo goed en ik kon mijn hoofd er niet toe zetten om er iets over te schrijven. Afgelopen week was het namelijk projectweek. Ik zou met het zeilproject meegaan en ik had er al echt zin in. Ik was helemaal enthousiast en had er veel vertrouwen in. Dat ik het wel aan zou kunnen en zo. Ik had ook het gevoel dat staf hetzelfde idee had... Ik kreeg de dinsdag voor vorig week opeens doodleuk te horen dat ik opeens niet meer mee mocht met het zeilproject. Ze vonden het risico te groot vanwege de automutilatie. Op zee kan ik immers niet zo makkelijk even naar het ziekenhuis... Op zich snap ik het wel, maar de manier waarop het is gelopen, vind ik niet juist. Ze hadden best kunnen aangeven dat ze er toch wel erg over twijfelden of ik wel mee mocht. En ze hadden het ook best wat eerder kunnen zeggen. Ik mocht gelukkig nog wel op project, want ik kon niet naar huis. Alleen kreeg ik dinsdag te horen dat ik op wandelproject 'moest' en dat zag ik echt niet zitten. Het klinkt misschien gek, maar dat zag ik nóg minder zitten dan het zeilproject. Daar gingen echt crisisgevallen mee en ik had met niemand die meeging enigzins een band. Of het idee dat er een band zou kunnen ontstaan. Bovendien wandel ik zelf al zo veel en is het voor mij absoluut geen uitdaging. Ik zag eigenlijk helemaal niets wat ik er uit zou kunnen halen... Dus zat ik heel de week in zak en as. Ik heb bijna twee dagen achter elkaar zitten huilen. Én ik was boos... Wat heel erg bijzonder voor mij is. Maar ik had heel erg moeite om het allemaal te kunnen handelen. Nu denk je misschien 'stel je niet zo aan', maar echt, ik vond het zó vreselijk! Ik zag er zó tegenop! Het was zó'n teleurstelling. Het was voor mij ook niet goed te praten... Maar goed. Donderdagavond had ik nog een gesprek met mijn psychotherapeut. Hij zei dat hij weer nieuws had. Ik had er toen allemaal zo weinig vertrouwen in dat ik meteen cynisch zei: 'Oh, ik mag ook niet meer mee op wandelproject'. Maar nee, hij kwam met de mededeling dat ik misschien wel op paardenproject mocht omdat er een plekje was vrijgekomen. Paardenproject was bij mijn motivatie mijn tweede keus. Ik zag dat wel echt zitten, het was een leuke groep, ik had er nog veel uit te halen, het was een uitdaging (ik heb nog nooit op een paard gezeten of wat dan ook), enzovoort. Toch kon ik op dat moment niet echt blij zijn aangezien ik nogal 'depressief' was. Maar later kon ik wel echt blij zijn. Vooral toen ik de reactie van de paardenmensen hoorde. Ze waren zó blij voor me dat ik meemocht en ze vonden het leuk als ik met hun mee zou gaan... (Toch is het gedoe toch niet echt goed te praten.)
In het weekend moest ik mijn ouders onder ogen zien. Poeh, dat was ook een ramp. Ook vonden ze het lachwekkend dat ik liever op paardenproject wilde dan wandelproject. Zij hebben echt een afkeer van paarden en zo. Ze maakten me echt belachelijk en maakten allemaal misselijkmakende grapjes... Echt fijn, NOT! Maar dat was dus eigenlijk gelijk al een 'oefening' bij het paardenproject. Tegen de mening van mijn ouders ingaan, al zijn ze zo overheersend/dominant. Dat was dus ook erg moeilijk in het weekend.
Daarnaast had ik nog een moeilijke uitdaging vorig weekend. Ik ging namelijk voor het eerst sinds een half jaar weer een nacht met mijn broer in één huis doorbrengen. Doodeng en ik was echt heel zenuwachtig, maar het ging op zich wel oké. Ik heb me goed weten te houden. Ik had wel mijn bed voor mijn deur geschoven zodat ik er zeker van was dat er niemand op mijn kamer zou kunnen komen. Dat heeft wel geholpen.
Maandag begon dus het paardenproject. Ik had er ondertussen echt zin in. De hele week werd ook echt geslaagd. Het was idd een hele leuke, fijne groep. Met de meesten had ik eerder niet zoveel contact, maar dat is nu echt verbeterd. Het was echt gezellig! Ik had ook een leuk paard: Wubbe. Het was een fries. Hij was wel heel erg koppig en je moest hem echt goed sturen. Ik had expres dit paard gekregen, omdat ik veel moeite heb met 'streng/bazig' zijn. Maar bij Wubbe móest ik wel duidelijk zijn. De eerste paar dagen had ik er echt veel moeite mee en kreeg ik hem bijna niet tot stilstand (hij was een enthousiaste loper) en ik was soms zo de controle over hem kwijt dat we letterlijk stuurloos waren. Maar gaandeweg ging het wel beter.
Een ander punt wat ik heb geleerd is mijn houding. Ik loop en zit nogal ineengedoken... Dat doe ik echt al acht jaar of zow. Ik had tot nu toe nog iets van 'ach'. Ik probeerde er wel op te letten, maar het lukte voor geen meter, omdat het rechterop lopen me eigenlijk niets opleverde. Maar bij Wubbe móest ik wel rechtop zitten. Bij de draf bedoel ik dan. Tot en met woensdag (donderdag eigenlijk ook nog) lukte het me echt niet om het ritme bij de draf te vinden. Nu had ik al duizend keer gehoord dat ik 'verwaand' op mijn paard moest zitten, maar toch wilde het maar niet lukken. En hotste ik vrolijk op en neer... Maar donderdag was er een omslag. De instructrice zei dat ik moest doen als of ik met aan touwtje aan mijn hoofd omhoog werd getrokken. Dat probeerde ik toen en warempel wist ik eindelijk eens een beetje te staan. Ik ging ermee door en begon langzaamaan het ritme van staan en zitten te pakken. Ik was echt zo blij! Eindelijk lukte het! Soms zakte ik weer in, maar dan wilde de draf gelijk niet lukken. Dus wilde ik het goed doen, moest ik wel rechtop zitten. Een hele overwinning eigenlijk. Vrijdag, de laatste dag, had ik de slag helemaal te pakken. Ik baalde dan ook echt toen we die middag alweer naar huis moesten. Maar al met al was het een hele leuke en bovendien leerzame week.
Dit weekend doe ik het lekker rustig aan. Eerst zou ik nu twee nachten met mijn broer in hetzelfde huis doorbrengen, maar dat zag ik echt niet zitten. Dat had ik aangegeven en wonder boven wonder vonden mijn ouders dat niet erg. Dus slaap ik lekker bij mijn oma. Vandaag heb ik ook weer lekker gevoetbald en gewonnen  Morgen ook een rustig dagje en maandagochtend weer terug naar de kliniek.
Nog een superleuk berichtje! Een goede vriendin van mij van voetbal is vorige week zaterdag bevallen van een zoon! Dus dat wordt binnenkort een kraambezoek! Ik vind het echt zo leuk voor haar!
Maar ik ga er weer vandoor. Ik denk aan jullie hoor! Bedankt voor al jullie steun! Het betekent echt veel voor mij! Hele dikke (((knuffel))) van mij!  |
|
|
|
Crisis, crisis, crisis...
Persoonlijk
|
13 Oktober 2007 | 23:08:58
|
Eindelijk weer een logje van mij. Er is afgelopen twee weken echt superveel gebeurd. Nu ben ik echt doodop dus laat het even bij korte puntjes... (Mij kennende zal het wel wat meer worden.)
Allereerst had ik het gezinsgesprek waar mijn broer ook bij was. Ik was echt superzenuwachtig. Gelukkig ging iemand van de socio's met wie ik het wel goed kan vinden mee. Maar dat maakte het niet minder eng. We hadden van tevoren al afgesproken dat het vooral toekomstgericht zou worden. Toch was ik bang dat het verkeerd zou lopen. Maar het viel allemaal mee. Het gesprek verliep wel positief. Aan het eind was het me wel echt even te veel geworden, maar dat is logisch na anderhalf uur. Wat we hebben afgesproken: we gaan komende weken ernaartoe groeien dat ik en mijn broer weer de nachten in één huis kunnen doorbrengen. Dat vind ik doodeng, maar ik had wel verwacht dat dit één van de werkpunten zou zijn. Dus het was niet een "schok". Wel ben ik blij dat ik dit weekend nog gewoon 'gescheiden' kan slapen. Het gezinsgesprek verliep trouwens zo positief dat mijn broer zelfs een volgende keer wel zou willen meekomen! Mijn ouders beleefden het gelukkig ook allemaal goed.
Vorig weekend hadden we dus groepsweekend. Vooraf was ik toch wel zenuwachtig, omdat het een en ander had voorgevallen in de groep waardoor er een gespannen sfeer hing. Maar het weekend liep juist heel erg goed en ik vond het echt leuk. Het was echt gezellig en we hebben leuke dingen gedaan. Zoals lasergamen Ik was eerst wel bang dat ik weer angstig zou worden, omdat het er waarschijnlijk donker zou zijn, er muziek hard op zou staan en omdat het draaide om 'elkaar afschieten'. Maar ik had eigenlijk wel al het gevoel dat ik er geen last van zou hebben, omdat ik al twee/drie maanden niet meer echt heel angstig ben geweest. En dat was nu dus ook zo! Ik vond het juist echt supergaaf.
Verder was het weekend ook heel erg leuk. Ik had echt het idee dat we dichter bij elkaar waren komen te staan. Maar maandag leek dat weer te zijn verdwenen... :s
Afgelopen woensdag was het contactdag. Stéphanie, mijn oma en mijn tante kwamen voor mij. Steef, ik vind het echt superleuk en -lief dat je kon en wilde komen! Op zo'n contactdag krijgen de gasten een beetje te zien hoe zo'n dag eruit ziet. 's Ochtends kregen ze een rondleiding door de school, daarna de lunch en daarna hadden we twee workshopsronden. Bij de worksshops kregen ze een indruk van een bepaalde therapie. Degene die opgenomen was had eerder kunnen aangeven welke workshops ze zouden willen volgen en dat was dan zo ingedeeld. Ik had voor beeldende therapie gekozen en voor groepszitting. Het is toch heel anders dan gewoon therapie, maar je krijgt er toch wel een beeld van. En dat was ook de bedoeling. Ik vond het echt een leuke en gezellige dag. Ook wel spannend om mensen van buiten de Vie*rspr*ng een indruk te geven van hier, maar het was ook wel prettig. Omdat ze dan een beter beeld hebben van hoe of wat. 't Was wat mij betreft echt een geslaagde dag. En Steef, nogmaals bedankt! Vond het echt leuk!
*triggerend*
Nou, dat waren de positievere dingen van afgelopen twee weken. Naast deze dingen waren het eigenlijk rampweken. Niet echt bij mij, maar gewoon algemeen. De eerste week was er al een crisis. Maandag na het weekend was de volgende crisis. Het trof me ook persoonlijk (al was het niet bij mij) waardoor de spanning bij mij ook hoog kwam te zitten. Bovendien hing er sowieso door al het gedoe veel spanning in de lucht. Therapie was ook al moeilijk... Dinsdag liep het overdag allemaal niet zo lekker. Ik had toen nog een gesprek met de psychiater (omdat ik met medicatie aan het afbouwen ben). Nu heb ik al een grondige hekel aan psychiaters en medicatie, maar nu werd het me ook echt lastig gemaakt. Ik kwam nogal gespannen binnen en kon niet ontkennen dat het niet goed ging. Begon ze moeilijk te doen. Wilde me meer medicatie aansmeren zodat ik wat rustiger kon worden. Mijn medicatiehaat gezien en mijn moeite om bij mijn eigen mening te blijven, steeg de spanning. Toch wist ik gewoon bij mezelf te blijven en nee te zeggen. Bleef ze doorzeuren waardoor ik het nog moeilijker kreeg. Uiteindelijk wilde ze me bijna niet laten gaan en wilde iemand bellen. Dat weigerde ik. Ik weet niet hoe, maar ik wist gewoon weg te komen. Ik ging naar het woongebouw en stond op het punt te gaan automutileren, maar wist me uiteindelijk terug naar therapie te slepen. Kwam midden in een 'discussie' binnen en het ging al niet zo goed. Mja. Wist me verder toch aardig in de hand te houden. Onder de douche ging het echter mis. Ik had sinds maandag erge last van flashbacks (best veel) en tijdens het douchen werd dat weer heel erg. Ik 'bedacht' me dat ik het mesje dat ik 's middags in mijn handen had in mijn broek had gestopt. Voor ik het wist had ik het al geautomutileerd... Moest naar het ziekenhuis en het bloedde nogal hevig. Echt hevig. (Ik bleek een slagader te hebben geraakt.) Maar ik moest wachten op de taxi en die kwam echt laat. Fijn als je zo erg bloed. Nu was ik dus zelf het crisisgeval... Ik schaamde me echt kapot en ik voelde me echt schuldig tegenover de gemeenschap. Anderen waren wel erg lief voor me, maar toch. Het ziekenhuis werd ook een ramp. Aangezien het een nogal groot oppervlak was, konden ze niet alles verdoven... Ik heb echt een hoge pijngrens, maar ik lag toen echt te kronkelen. Mja, eigen schuld.
Dinsdag bleken er nog meer crisisgevallen te zijn geweest, maar dat heb ik gelukkig gemist. Woensdag was dus de contactdag. Dat verliep wel goed. Maar 's avonds was het weer crisis... Echt het gaat geweldig! Donderdag was het alweer raak... Ik wilde net als zo veel mensen weg van de Vi*erspr*ong. Al zat ik ook weer niet te popelen naar huis te gaan.
*triggerend stukje voorbij*
Gelukkig gaat het thuis nu wel goed. Ik doe het lekker rustig aan. Mijn ouders doen ook niet vervelend... Het loopt wel gewoon ok. Ik zie er nu wel een beetje tegenop terug te gaan zondag. Ik vraag me echt af wanneer er een eind aan komt aan die k*tcrisissen. Nou ja, ik heb mezelf in ieder geval voorgenomen alles op alles te zetten om niet zelf weer een crisisgeval te zijn. En ik ga ook niet weglopen van de Vi*erspro*ng... Ik merk dat ik veel beter met spanningen om kan gaan en ik merk zelfs dat ik anderen kan helpen/steunen in die situaties. Ik wil de anderen niet in de steek laten. Bovendien wil ik niet langer dan een weekend thuis zijn.
Maar het gaat dus wel. Ben alleen doodop nu, dus ga nu echt naar bedje toe. Ik denk aan jullie! Kus en knuffel van mij! |
|
|
|
Motto's
Persoonlijk
|
29 September 2007 | 13:48:11
|
Vorig weekend heb ik verder wel overleefd. Ik heb regelmatig contact gehad met staf en ook sms-contact met Floris. Dat heeft me wel door het weekend heen geholpen. Toen ik echter terug in de 4spr*ong was, begon ik steeds meer tegen het komende (dit) weekend op te kijken. Ik zag/zie het allemaal even niet meer zitten met thuis. Andere opties (met iemand op weekend) vond ik zelf doodeng. Bovendien kwam het allemaal niet lekker uit, want iedereen had wel iets. Ik heb verschillende gesprekken gehad over het weekend. Ik zat zelf ook vol met tegenstrijdigheden. Aan de ene kant kon ik het allemaal even niet behappen, wilde ik gewoon even rust. Niet al die spanning die thuis toch telkens weer oplevert. In weekenden ben ik constant bezig met hoe ik me moet gedragen om ervoor te zorgen dat mijn ouders niet al te boos op me worden en ze tenminste een beetje tevreden te houden. Ik had het daarmee even helemaal gehad. Al mijn goedbedoelde pogingen hadden uiteindelijk dus geen nut gehad... Aan de andere kant moest ik van mezelf me gewoon niet zo aanstellen. Bovendien zouden mijn ouders nóg bozer worden als ik zo plots naar iemand anders zou gaan. Dan zouden ze nog meer teleurgesteld in me zijn. Mijn gevoel was het daar echter helemaal niet mee eens. Donderdagavond had ik nog een gesprek met een socio erover en ik zei uiteindelijk dat ik gewoon naar huis zou gaan. We zouden nog andere afspraken kunnen maken zoals telefonisch contact, maar dat levert op zich ook veel spanning op, omdat ik telefoonangst heb. (Je had me zaterdagavond aan de telefoon moeten zien...  ) Dus dat stootte ik allemaal af. Vrijdag besprak ik het toch maar in groepszitting. De groep was echt lief en boden vanalles aan, maar daar kreeg ik het alleen maar benauwder van. Ik moest nu sowieso gewoon naar huis, omdat het te laat was om het thuis te laten weten. En er was ook geen mogelijkheid om met iemand mee te gaan. Dat had ik ook niet verwacht en durfde het ook niet te vragen. Bovendien vind ik het zelf doodeng om met iemand mee te gaan. Kortom: de groep slooft weer uit (echte schatjes), maar ik kan niets toelaten. Maar het uur was weer om en ik met mijn stomme kop raakt in het woongebouw in paniek. Gewoon met het idee om naar huis te gaan. Ik was gewoon even helemaal op en zag het allemaal even niet zitten. En ik was boos op mezelf omdat ik het mezelf zo moeilijk maakte. (Daar ben ik een ster in.) Gelukkig was Floris naast me en hij was echt lief. Ik liet toe dat hij me mocht troosten en ik geloof dat ik nu voor het eerst echt echt heb gehuild. Niet alleen maar enkele tranen die uit mijn ogen ontsnapten, maar echt huilen. Waar ik me nu nogal voor schaam, maar ik denk dat het achteraf wel goed was. Maar er werd een socio bijgehaald die voor mijn gevoel boos was. Ik durfde wel te vragen waarom ze zo boos was en kreeg toen te horen dat ze niet boos was. Maar ze kon gewoon weinig met me, omdat ik ook zo weinig kon toelaten en dat ik ook zo laat was. Maar goed, uiteindelijk ging ik dus gewoon naar huis. Gisteravond heb ik zo veel mogelijk iedereen vermeden. Ik sliep ook bij mijn oma. Mijn vader liep wel mee naar mijn oma en bleef wachten op mijn moeder die gelukkig veel later kwam dan verwacht. Ik verdiepte me in een boek en ze (pa, oma en oom) lieten me wel met rust. Mijn moeder kwam echter ook langs en zij begon weer over mijn been... De stress schoot omhoog, maar wist toen het gesprek te keren door over voetbal te beginnen. Gelukkig bleven ze niet lang en gingen al snel naar huis. Mijn oma is verder geen enkel probleem. ZIj babbelt wel over onbenullige dingen dat het altijd wel gezellig maakt. Maar vanochtend kwamen mijn ouders weer en ze maakten het weer effe heel moeilijk... Oef, ik haat het!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Geen zin om verder tekst en uitleg te geven. Ik baal er alleen zo van dat het bij mijn oma moest gebeuren. Ik probeer dit plekje nog een beetje "veilig" te houden, maar op deze manier gaat dat dus niet... Aw, soms wil ik hier echt gaan SCHREEUWEN!!! Maarja, ik overleef...
Verder had ik afgelopen week mijn terugkoppeling. Ik heb afgelopen periode echt veel bereikt en dat kreeg ik ook van anderen te horen. Dat vond ik echt fijn te horen. Bij zo'n terugkoppeling krijg je ook motto's. Een motto van de staf en een motto van de groep. Ik vind ze echt leuk/goed, dus wil ik ze ook hier noemen.
Stafmotto: Het is soms echt zoeken naar hoe we jouw problemen kunnen tackelen.
Groepsmotto: HakuNamaTata, zorg maar dat je geniet. (HakuNamaTata=heb geen zorgen)
Verder zie ik ook enorm op tegen komende woensdag. Ik kreeg te horen dat ik dan gezinsgesprek had. Dinsdag had de systeemtherapeut naar mijn broer gebeld met de vraag of hij heel mss toch een keer mee wilde komen. Toen had hij rechtstreeks geweigerd... Maar donderdag bij de terugkoppeling kreeg ik opeens te horen dat er opnieuw contact was en dat hij opeens wel mee wilt komen... En hij komt komende woensdag al mee... HELP!!!! Oef, dat is voor mij eigenlijk echt veels te vroeg...  Maar ik kan er nou niet meer onderuitkomen. Ik moet al "blij" zijn dat hij überhaupt een keer mee wilt komen. Dus ik mag nu geen nee zeggen. Maar OW!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik wil nu echt ergens wegkruipen... Even weg zijn van alles. Het is me allemaal even te veel... Maar ik moet gewoon volhouden... I have no choise...
Volgende week ben ik niet thuis, maar heb ik groepsweekend. Dus ben niet op internet aanwezig... Ik denk aan jullie hoor! |
|
|
|
Sa som i himmelen
Muziek
|
23 September 2007 | 11:41:38
|
We hebben afgelopen week een mooie film gezien: As it is in heaven. Het is een zweedse film (Sa som i himmelen) en er komt een prachtig liedje in voor. Ik ben helemaal verliefd op dat liedje. Hieronder een filmpje met dat liedje. En daaronder de tekst plus vertaling. (Ook een mooie songtekst!) En de film is echt een aanrader! Misschien wel een beetje voorspelbaar allemaal, maar het is gewoon de moeite waard om te kijken.
Gabriellas sang
Det är nu som livet är mitt
Jag har fått en stund har på jorden
Och min längtan har fört mig hit
Det jag saknat och det jag fått
Det är ändå vägen jag valt
Min förtröstan långt bortom orden
Som har visat en liten bit
Av den himmel jag aldrig nått
Jag vil känna att jag lever
All den tid jag har
Ska jag leva som jag vill
Jag vill känna att jag lever
Veta att jag räcker till
Jag all aldrig glömt vem jag var
Jag har bara låtit det sova
Kanske hade jag inget val
Bara viljan att finnas kvar
Jag vill leva lycklig för att jag år jag
Kunna vara stark och fri
Se hur natten går mot dag
Jag är här och mitt liv är bara mitt
Och den himmel jag trodde fanns
Ska jag hitta där nånstans
Jag vill känna att jag livt mitt liv
Gabriellas sang (vertaling):
Vanaf nu is m'n leven van mij
Ik heb maar zo'n korte tijd op aarde
En mijn verlangen heeft me hier gebracht
Alles wat me ontbrak en alles dat ik vergaarde
En toch is het de weg die ik verkoos
Mijn vertrouwen was eindeloos
Dat mij een klein stukje toonde
Van de hemel die ik nooit vond
Ik wil voelen dat ik leef
Al mijn dagen lang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
In de wetenschap dat ik goed genoeg was
Ik ben mijzelf nooit verloren
Het sliep alleen in me
Misschien had ik nooit een keuze
Behalve dan de wil om te leven
Het enige dat ik wil is gelukkig worden
Zijn wie ik ben en sterk en vrij zijn
De dag uit de nacht zien opkomen
Ik ben hier en mijn leven is alleen van mij
En de hemel waarvan ik overtuigd was
Bleek ergens daar te zijn
Ik wil voelen dat ik mijn leven heb geleefd zoals ik wil |
|
|
|
Ai
Persoonlijk
|
22 September 2007 | 10:20:25
|
Tja, waar moet ik beginnen 
Vorig weekend was dus een superdruk weekend en heel erg moeilijk. Maar ik heb me er wel doorheen weten te slaan. Al riep het weekend allemaal herinneringen op en kreeg ik allemaal flashbacks. Die bleven maar aanhouden. Bij de kleinste dingen kwamen ze opzetten. Vooral één beeld kwam constant terug. En ik kreeg steeds erger de neiging te automutileren. Ook daar kwamen weer beelden bij. Echt vreselijk... Maar ik wilde er niet aan toegeven, want dat zou zo zonde zijn. Ik heb allemaal manieren geprobeerd om het te handelen. Ik ben constant bezig geweest zodat ik niet de gelegenheid had. Ik heb het in de groep besproken. Ik heb het over die beelden gehad. Ik heb gesprekken gehad met de socio's en mijn psychotherapeut. Zo hield ik het vol tot donderdag. Toen stond ik echt op ontploffen, maar gaf toch niet toe. Op het moment dat ik bijna had geautomutileerd, zocht ik een socio op waar ik huilend en shakend mijn verhaal deed (waar weinig wijs uit te halen viel). Maar toen moest ze naar overdracht en ik moest een groepsgenoot opzoeken. Dus dat deed ik, maar met die groepsgenoot ging het ook niet goed. Dus ging ik naar het hobbyhok en me een beetje doelloos uitleven. Daarna was het kuil en ik had daarna weer een kort gesprekje met die socio. Daarna eten en daarna heb ik me weer bezig gehouden. Op zich ging het nog wel. Ik ben VSC-af, maar ik nam deze avond het over van de huidige VSC en heb een Lama-avond georganiseerd wat altijd wel leuk is. Nu ook, maar dat maakte niet dat de beelden weggingen. 's Avonds laat, werd het weer zo erg, dat ik mezelf niet meer in kon houden. Nou ja, ik weet niet eens meer precies wat er gebeurd is. Ik kan het me pas weer herinneren nadat ik mezelf had gesneden. En nogal diep gesneden. Zo diep dat ik er echt van schrok. Ik ben zo snel mogelijk naar het ziekenhuis gebracht en nou loop ik met krukken . Maar goed. Dan moet je vrijdag dus weer naar huis HELP!!!
Staf vond het verstandiger als ik daar bleef, maar dat durfde ik echt niet. Dat was zó op het laatste moment en ik wist dat mijn ouders dan boos zouden worden. Dus uiteindelijk ging ik toch gewoon naar huis. Wat ik achteraf dus beter niet had kunnen doen. Gisteravond was echt een RAMP. Mijn ouders waren superboos. Ik probeerde het een beetje uit te leggen, maar ze begrepen het niet. Vooral het gedeelte over die 'beelden'.
Toen vroegen ze 'ja, wat voor beelden dan?!'
Ik verwees naar het voorbeeld dat ik eens bij een gezinsgesprek had gegeven.
'Maar wat is er dan verder gebeurd?! Ja, je zegt ook nooit iets!'
'Nou, als dat dag in dag uit met je gebeurd, dan kan je daar echt niet meer tegen hoor! Tenminste ik niet!'
'Ja sorry hoor, maar bij die dingen heb ik nog steeds mijn twijfels bij.'
Toen begon er weer een discussie daarover... Nou, echt vreselijk. Ik begon weer te shaken en zo... Wat moet je beginnen met iemand die je niet kan/wil geloven?! Terwijl het zo'n impact op je heeft. Als ze niet geloven dat je zo'n last heb van die flashbacks. Dat ze vinden dat ik me aanstel. Dat dat van vroeger niets voorstelde. En dat terwijl je zo geplaagd word door die beelden. Echt, dat doet zo'n pijn!
'En dan nog heb je die beelden, dan hoef je nog niet je eigen poot bijna af te snijden?!' (Dat was trouwens niet echt zo. Ik heb alleen door de spierlaag gesneden en een grote ader geraakt.)
'Wat kan jullie het trouwens nog schelen of ik mijn been eraf snijd?!'
'Heel veel! Waar slaat die vraag trouwens op?!'
'Nou, ik krijg niet echt het idee... Nee, maar ow! Jullie snappen er echt niets van!'
'Maar zeg dan eens wat die beelden dan zijn!'
Het werd me op dat moment echt te veel. De stemmen waren zo hard opgelaaid en er viel niets met mijn ouders te beginnen. Toen riep ik uit 'Houd er even over op! Laat me even met rust!' Mijn ouders hielden gelukkig wel op, maar er heersde nu zo'n gespannen stilte. Ook dat hield ik niet uit en besloot om 21:30 al naar bed te gaan. Daar ging het natuurlijk niet goed. Had verkeerde neigingen... Heb er niet aan toegegeven, maar een sms-je gestuurd naar een groepsgenoot. Gevraagd of hij aan staf wilde vragen of ze me zaterdagochtend op mijn mobiel wilde bellen... Nou, op dat telefoontje wacht ik nu dus. Al ben ik nu wel veel rustiger dan gisteravond. Het maakt dus ook niet zo uit als ze het vergeten. Maar goed. Ik overleef.
Het gaat nu dus echt niet goed. Maar over het algemeen heb ik toch wel vooruitgang geboekt. Ik heb vorig weekend wel bijzondere dingen gedaan die ik eerder echt niet had aangedurfd. Maar ik ga er nu weer vandoor. Ik denk aan jullie! Sorry dat ik zo weinig aanwezig ben |
|
|
|
Moeilijk
Persoonlijk
|
08 September 2007 | 18:25:58
|
Ik heb niet zo veel zin en bovendien weinig puf om een logje te schrijven. Het is nu allemaal best moeilijk. Het gaat een stuk beter met mij, maar het kost echt veel energie om dat vast te houden. Mijn andere gedrag levert wel veel positieve dingen op, maar soms denk ik echt van 'poeh, laat alles maar even zitten'. En het lukt me niet om gelijk álles los te laten. Dat moet ik eigenlijk ook niet verwachten van mezelf... Maar mijn ouders doen dat wel. Vorig weekend ging thuis helemaal niet goed en ging weer de mist in. Ik heb geen zin om het uitgebreid te babbelen over waarom en zo... Maar zondagmiddag heb ik te veel medicatie geslikt. Ik kan me er niets meer van herinneren, ook van het moment dat ik de pillen moet hebben geslikt. Maar achteraf hoorde ik van mijn ouders dat het dit keer net op het randje was. Dat ik bijna naar het ziekenhuis had gemoeten om mijn maag te laten leegpompen. En dat ik had kunnen verdrinken in bad aangezien ik na het slikken van die medicatie blijkbaar gewoon in bad was gegaan. Ze waren dus behoorlijk geschrokken en ik achteraf ook wel, want het was niet de bedoeling om zo mijn leven op spel te zetten. Maar goed, ik heb achteraf dus weer een hoop boosheid over me heen gekregen. In een e-mail, maar ook gisteren. Waardoor dit weekend ook erg moeilijk is. Ik probeer het voorval dan een beetje uit te leggen, maar mijn ouders kunnen het niet snappen. Ze voelen zich door mij verraden.
"Afgelopen weken ging het veel beter met je. Tenminste, dat zei je... En dan doe je dit!"
Oef... Ik snap wel dat ze erg geschrokken zijn en dat ze boos op me zijn. Maar momenteel kan ik dat even niet hebben. Het is allemaal supermoeilijk nu. Ook omdat het in de gemeenschap allemaal niet zo lekker loopt. Ik hoop dan in de weekenden enige rust te vinden die ik twee weken geleden en daarvoor nog wel kon vinden. Maar dat kan ik nu dus niet. Al ben ik voor het eerst weer wezen voetballen en dat was echt weer superleuk. En ik heb zelfs gescoord!!! Maar verder is het nu gewoon echt moeilijk thuis.
Ik heb weer hele verkeerde neigingen en zo... Heb de neiging alles gewoon even op te geven. Maar dan probeer ik tegen mezelf te zeggen 'nee, dat heb je vorige week al gedaan en het heeft je uiteindelijk alleen maar meer kwaad gedaan'. En 'het ging juist zo goed, val nou niet gelijk weer helemaal terug. Laat het bij die ene keer'. Zo probeer ik mezelf nu overeind te houden. In de weekenden is dat weer moeilijker dan in de 4*spr*ng. Ik denk dat het ook mede daarom vorig weekend verkeerd was gegaan. Nu is het de bedoeling dat je een groepsgenoot belt als het in het weekend niet goed gaat... Maar ja, bij mij speelt dan weer mijn belangst op... Maar daar heb ik het afgelopen week ook over gehad en nu ga ik er gelijk mee oefenen. Ik heb al iemand gebeld en wordt dit weekend ook door een ander gebeld... Wel supereng, maar ik denk dat het uiteindelijk wel goed is dat ik dan ook via de telefoon vertrouwen kan krijgen in mensen.
Maar ik laat het hier even bij. Sorry dat ik zo weinig van me laat horen! Ik ben echt zow moe om ook nog daaraan energie te spenderen... Ik schaam me daar echt voor. Kan me ook goed voorstellen dat je daar geen zin in hebt. Contact moet tenslotte van twee kanten komen... Sorry... Het spijt me echt! Maar het lukt gewoon allemaal niet zo goed...
En volgende week zal ook wel moeilijk worden. Dinsdag heb ik een gezinsgesprek en ik verwacht dat er weer veel boosheid zal worden geuit... En ik heb een klein vermoeden dat het ook wel over mijn vertekende beeld van mannen zal gaan. Verder heb ik vrijdag de bachelor diplomauitreiking van mijn broer waar ik met therapeutisch doel heen ga. En bovendien is hij volgend weekend jarig. Én ik slaap bij mijn oma... Dus zal het wel moeilijk worden. En ik weet niet of ik dan wel de puf en zin heb om een logje te schrijven.
Maar goed. Ik ga er weer vandoor... Ik denk aan jullie!!! |
|
|
|
Vooruitgang :$
Persoonlijk
|
25 Augustus 2007 | 22:56:53
|
Jaja, ik ben weer terug van vakantie en het was echt leuk geworden  Ik zag er toch wel erg tegenop aangezien ik in principe alleen zou gaan en op een zaal bij wildvreemden zou komen. Toen ik echter aankwam stond me een verassing te wachten. Aangezien er twee voetbalkamps waren, hadden ze besloten om die allemaal in het gebouw met de zalen te zetten. En omdat ze overlast van hen verwachtten, zetten ze de rest van de gasten in huisjes die ze ook hadden en die verder niet bezet waren. En dus kreeg ik te horen dat ik een heel huisje voor zes personen helemaal voor mezelf had. Echt geweldig! Dat was dus al een hele last minder. Verder verliep alles ook gewoon prima. Zaterdag en zondag kwamen mijn ouders en gingen we met zijn drieën fietsen. Dat was erg gezellig en ik heb weer goed met mijn moeder kunnen praten. Zondagnacht kwamen toch twee anderen bij mij in het huisje. Dat gaf wel weer spanning en heb toen ook niet goed kunnen slapen, maar het was maar het laatste nachtje. Maandag was ik daardoor wel erg moe en aangezien het niet al te lekker weer was, besloot ik de route in te korten. Dus was ik ook weer vroeg terug wat ik eigenlijk wel zo lekker vond.
Verder deze week was minder prettig, maar ik heb me redelijk staande weten te houden. Dat wil zeggen dat ik niet heb geautomutileerd, niet ben weggelopen en geen pillen heb geslikt. Ondanks het erg moeilijk was om het niet te doen. Er was nogal onrust en zo in de groep waardoor het ook voor mij steeds moeilijker werd om me staande te houden. Maar ik ben nu meer naar groepsgenoten gegaan, heb meer van mezelf laten zien, enz.. En nu heb ik zelfs het gevoel gekregen dat ik welkom ben en dat anderen er ook voor mij zijn. Eerder wist ik het wel, maar nu voel ik het ook. Maar door dit alles heb ik me toch enigzins overeind kunnen houden. Wel veel gehuild , mja, dat hoort erbij denk ik. Ik heb vaak zat gedacht 'wat kan het me allemaal schelen?', maar achteraf ben ik blij dat ik toch geen gekke dingen heb gedaan. Ik durf nu zelfs te zeggen dat ik een klein beetje trots op mezelf ben. Dat het me gelukt is. En alleen al dat ik dat gevoel toelaat, is al een teken van een vooruitgang. Want ja, ik denk dat ik toch aardig vooruit ga. Al vind ik het toch wel moeilijk om op te schrijven... Het is ook zo moeilijk te beoordelen over jezelf...
Maar het gaat nu dus wel ok. Ik hoop met jullie ook! Ik denk in ieder geval aan jullie! |
|
|
|
|
|
